1#Po zdradzie nic nie jest piękne

W pierwszym, kwadratowym nawiasie znajduje się tekst pt. "Co należy wiedzieć przed lekturą?". Jeśli znacie całą potterowską serię, możecie ominąć ten fragment z czystym sumieniem.

[Co należy wiedzieć przed lekturą? Zacznę od najważniejszych. James (Rogacz), Syriusz (Łapa), Remus (Lunatyk) i Peter (Glizdogon) byli czwórką przyjaciół nazywanych Huncwotami, z czego James i Syriusz mieli dość szalone i zdecydowanie rozrabiackie charaktery, Remus był spokojniejszy, zaczytany, a poza tym - przemieniał się w wilkołaka. Peter zawsze trochę odstawał. Potem skończyli Hogwart, magiczną szkołę, James ożenił się z Lily, także będącą czarownicą. Voldemort, czyli straszny, mroczny i okropny czarnoksiężnik, usłyszał pewną przepowiednię - w skrócie, pokonać go może dzieciak urodzony pod koniec lipca. Jako że Harry, czyli syn Lily i Jamesa, doskonale pasował do tego opisu, Voldemort postanowił na niego zapolować i zabić chłopca. Dyrektor Hogwartu, będący jednocześnie założcielem grupy opierającej się Voldemortowi, zdradził młodemu małżeństwu, że ktoś z ich bliskiego otoczenia zdradził. Zaczęli oni podejrzewać Remusa, być może dlatego, że był wilkołakiem, a w tym czasie wilkołaki przechodziły na mroczną stronę. Remus nie zdradził, ale James i Lily zostali zabici, Harry przeżył, a Voldemort zniknął. Peter był widziany niedaleko miejsca morderstwa, Syriusz przybył do niego i pojedynkowali się - oczywiście za pomocą różdżek. Któryś z nich zabił dwunastu mugoli, czyli ludzi niemagicznych. Po Peterze został tylko palec, tym sposobem Syriusz został uznany za winnego i wtrącony do Azkabanu - najgorszego więzienia czarodziejów bez procesu. Jak się potem okazał, to Peter zdradził, odciął sobie palec i przemienił się w szczura. Jednakże Remus tego nie wie, a wszyscy dookoła mówią mu, że Jamesa i Lily wydał Łapa.

Strażnik Tajemnicy - od zaklęcia Fideliusa, zaklęcia Tajemnicy. Jest to jedyna osoba znająca położenie danego obiektu (w tym przypadku Peter wiedział o miejscu ukrycia się Jamesa i Lily - wszyscy sądzą, że był to Syriusz).

Smarkerus - Severus Snape, szkolny wróg Huncwotów.

Peleryna niewidka - peleryna ukrywająca daną osobę. W ten sposób staje się ona niewidzialna.

Kremowe, piwo kremowe - specjalne piwo czarodziejów. Mogą je pić także nieletni, nie jestem pewna, czy legalnie.]

Nie wierzę, naprawdę nie wierzę, że tak ich po prostu, kurwa, wydałeś. Przecież wczoraj jeszcze normalnie, swobodnie rozmawialiśmy, ty, ja i James, a dzisiaj przez ciebie jego już nie ma. Albus wezwał mnie w środku nocy, aby opowiedzieć o twojej zdradzie, powiedział, żebym nie wierzył w to, co mówią inni. Nie rozumiem go. Mam nie wierzyć, że jesteś zdrajcą? Ale jeśli nie ty, to kto? Byłeś przecież Strażnikiem Tajemnicy, przez ciebie zginęli James, Lily, Peter i dwunastu niewinnych mugoli. Nie mieli się jak obronić, więc tak po prostu to wykorzystałeś? To w stylu szkolnego Syriusza, ale nie tego, który szkołę skończył i musiał walczyć. Pamiętasz, co mówił Rogacz do Snape'a, kiedy ten złapał nas w pułapkę? Nie atakuj za plecami, Smarkerusie, to niegodne. A ty chcesz mieć przecież swój honor. Wierzyłem, że prawdziwy przeciwnik zadaje cios w brzuch, nie w plecy. Ty chyba nie. Nienawidzę cię szczerze i nic z tego nie rozumiem.

Chciałbym tam pójść, ale nie pozwala mi strach i obawa, co mógłbyś mi powiedzieć. Albo czego mógłbyś nie powiedzieć. Nawet nie wiem, co gorsze.

Słyszę, jak o tobie rozmawiają. Niektórzy ściszonymi głosami, jakby bali się zostać podsłuchanymi - nie powinni się bać, to ty zdradziłeś, nie oni - niektórzy krzyczą na całe gardło, że Syriusz Black to zabijak! Patrzcie, jaki zdrajca się znalazł! Ja bym was tak nie wykiwał, zapewniają kumpli pijackimi głosami. Nauczyłem się już nie krzywić, kiedy ktoś wymawia twoje imię. A gdy zapraszają mnie do rozmowy albo proszą o potwierdzenie dopiero co wypowiedzianego zdania, uprzejmie kiwam głową. Nie wychylam się, jak zawsze. Mam ochotę, zbyt wielką, by mogła być tylko złudzeniem, aby wejść na stół (niektórzy z nich tak robią, naprawdę) i wywrzeszczeć, wywyć wszystko, co o tobie teraz myślę. Tylko że nie jestem całkowicie pewien, co myślę, co czuję. Wiem, że nienawidzę, bo zdradziłeś, to całkiem normalne uczucie, chociaż nie powinno go być (to złe, że jest), wiem, że chciałbym cię zniszczyć i pokazać, co ty zniszczyłeś, chcę, żebyś odpokutował za ten mój ból i żal, za nienawiść, za gniew i smutek. Ale chciałbym też spytać, dlaczego, bo musiał być przecież powód. Powód, cel, przyczyna, będąca na początku ciągu wydarzeń. Próbuję myśleć racjonalnie i spokojnie, tylko że już chyba nie potrafię, bo czerwień przesłania mi wzrok, a czerwień boli, i rani głęboko. Mam ochotę przeklinać, ale nie powinienem, nie ja, nie cichy Remus, który został sam.

Zbliża się pełnia. Tym razem wręcz na nią czekam, bo może uda mi się wypchnąć wszystko i poczuć tylko Wilka. Jego radość z uwolnienia i jego gniew z przetrzymywania. Nie będzie już twojej opętanej twarzy w gazecie, na pierwszej stronie, zaraz obok ślubnego zdjęcia Lily i Jamesa. Nie będzie rozpaczliwej tęsknoty za tym, co było. Chcę tego.

Dzisiaj udało mi się zapomnieć, choć na moment. Zapomniałem, że was już nie ma. Zapomniałem i był tylko zapach lasu, krwi i polowania. Prędkość i drzewa przemykające obok. I krzyk, a może jęk, już nie wycie. Wilk czuł to, co ja (nie odwrotnie) i to było przyjemne.

Myślałem, że go nienawidzę, a chyba jest inaczej. Kiedy jesteśmy jednością, nie mogę go nienawidzić, bo przecież to tak, jakbym nienawidził siebie, a nie mogę nienawidzić siebie podwójnie. Poplątane to, za bardzo jak na zmęczony umysł, ale moje. Rzadko coś jest moje. Ty byłeś mój... częściowo.

Chciałbym mieć przy sobie pelerynę niewidkę (tylko że dyrektor ją zabrał, bo podobno nie jest już potrzebna), bo ich spojrzenia za bardzo parzą. Wiem, co szepczą do siebie - przyjaciel mordercy, zdrajcy, on też może być skażony. Słyszę ich wilczymi uszami i myślę, że nawet nie wiedzą, jak bardzo skaza się we mnie rozprzestrzeniła. Nie z twojego powodu. Nie tylko.

Zacząłem liczyć dni od pokonania Voldemorta (czarodzieje świętowali, kiedy ja nie miałem powodu, by świętować). Wcześniej mogłem liczyć na was, Rogacza, Łapę i Glizdogona, a teraz was już nie ma. Ani jednego. Jestem ostatnim Huncwotem, nigdy nie sądziłem, że przeżyję pozostałych. Średnia życia wilkołaków jest o połowę mniejsza niż czarodziejów. Miałem umrzeć, a wy po mnie płakać (nie ostentacyjnie, ale chociaż w głębi, chociaż wiem, że ty, Lily, nie wstydziłabyś się łez. Zawsze byłaś dzielną kobietą). Nie odwrotnie. Teraz nic nie dzieje się tak, jak było zaplanowane.

Odchodzę. Jeszcze jutro ostatni raz zajdę na grób (pogrzeb ominąłem, przepraszam, nie byłem w stanie). A potem będzie już po wszystkim.

Spotkałem ją dzisiaj, wiesz? Nie, nie wiesz, skąd masz wiedzieć. Poszedłem na grób. (To brzmi upiornie tylko w moich myślach?) Stała tam i kładła kwiaty. Nie poznałbyś jej dzisiaj. Schudła i wyglądała jak topielica z włosami rozwianymi wokół głowy. Wziąłem ją ze sobą na kremowe, powiedziała mi wiele rzeczy, ale tylko jedna była ważna. Nie wierzy w twoją winę. Nie była twoim najbliższym przyjacielem, a nie wierzy, ja byłem i nie jestem pewien. 

***

Nie będzie mnie od 26 listopada do 2 grudnia (ew.3 grudnia), więc zaległości na Waszych blogach odrobię dopiero po powrocie.
Tak w ogóle - podoba Wam się taka forma, jaką przedstawiłam? Mnie zdecydowanie lepiej pisze się w taki sposób, niż tradycyjnie.